ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΓΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΑΤΕΣ

Έχετε πρόβλημα με τις γάτες; Στο εμπόριο κυκλοφορούν αποτελεσματικά απωθητικά που αποτρέπουν σε σκύλους και γάτες από το σκάψιμο και τις ακαθαρσίες στην αυλή και τον κήπο.

1) ΕΚΤΟΞΕΥΤΗΡΑΣ ΝΕΡΟΥ

Απλό και αποτελεσματικό για τον έλεγχο και την αποτροπή των ζωων απο τον κήπο με ειδικό ρυθμιζόμενο αισθητήρα κίνησης(η ευαισθησία του αισθητήρα ρυθμίζεται αναλογα με τις απαιτήσεις μας).
Μια φιλική προς το περιβάλλον λύση για να απωθεί τα ζώα όπως γάτες, σκύλους, πουλιά, κλπ.
Προστατέψτε λίμνες, γκαζόν, παρτέρια, κήπους και λαχανικἀ από ενόχληση πουλιών και άλλων ζώων.
Συνδέεται στον κήπο με λάστιχο, και όταν ο αισθητήρας κίνησης ενεργοποιείται, εκτοξέυει νερό για 5 δευτερόλεπτα.
Περιοχή κάλυψης είναι ρυθμιζόμενο για απόσταση μέχρι και 10m  και με ρυθμιζόμενο τόξο από 0° - 120 °
Περισσότερες λεπτομέρειες 

2)ΚΟΚΚΩΔΕΣ ΦΥΤΙΚΟ ΑΠΩΘΗΤΙΚΟ

Φυτικό απωθήτικό για σκύλους και για γάτες σε κοκκώδη μορφή.

  Οι κόκκοι γάτας και σκύλου αποτρέπουν τις γάτες και τους σκύλους από το σκάψιμο,  και την ρύπανση με περιττώματα στον κήπο και σε αίθριες περιοχές.

  Διατιθεται σε συσκευασίες των 450gr(περιεχόμενο για χρήση 150 τετραγωνικών μέτρων) και των 1500gr

Περισσότερες λεπτομέρειες

ΟΝΙΣΚΟΣ (www.biocontrol.gr)

ΟΝΙΣΚΟΙ

Ο ονίσκος « μικρός όνος» ή κουβαρίτσα στην πραγματικότητα δεν είναι έντομο, είναι μεν αρθρόποδο αλλά θα μπορούσε κανείς να το κατατάξει ως μαλακόστρακο.
Δραστηριοποιείτε την νύχτα ενώ την ημέρα φωλιάζει σε πολυπληθείς αποικίες μέσα σε υγρές χαραμάδες και κάτω από πέτρες, ξύλα ή γλάστρες.
Τρέφετε γενικά με προϊόντα φυτικής προέλευσης, φύλα ή επιφανειακές ρίζες φυτών και από τις αγαπημένες του τροφές είναι οι πατάτες και τα μανιτάρια.

Πηγή:http://www.biocontrol.gr/

ΨΑΛΙΔΑ (www.entomotexniki.gr)

Ψαλίδα
Τάξη : Dermaptera Οικογένεια : Forficulidae Είδος : Forficula auricularia
		Η ονομασία του προέρχεται από το χαρακτηριστικό ζεύγος των λαβίδων που φέρει στο οπίσθιο τμήμα του. ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ Το μήκος των ενηλίκων είναι 12-20 χιλ. (μαζί με τις λαβίδες) και το χρώμα τους είναι ανοιχτό καφέ έως μαύρο. Το σώμα τους είναι γενικά στενό με μεγεθυσμένο το ουραίο τμήμα της κοιλιάς. Η λαβίδα είναι κυρτή στα αρσενικά και ίσια στα θηλυκά. ΒΙΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ Ο βιολογικός κύκλος περιλαμβάνει τα στάδια αυγό – προνύμφη – ενήλικο και έχει 4-5 προνυμφικά στάδια. Είναι έντομα νυχτόβια και παμφάγα (λίγα είδη είναι αρπακτικά) ενώ τρέφονται με νεκρή ύλη και νεκρά ασπόνδυλα. Την Άνοιξη τα θηλυκά μερικές φορές βοηθούμενα από τα αρσενικά χτίζουν ένα θάλαμο επώασης ή φωλιά , κάτω από το έδαφος ή μέσα σε ένα λοφίσκο ή κάτω από ένα βράχο και εναποθέτουν μετά την σύζευξη έως 30 ωά μέσα στο έδαφος. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Τα ενήλικα και οι προνύμφες αναζητούν υγρά και σκοτεινά μέρη. Μετακινούνται τη νύχτα και καταφεύγουν κατά την ανατολή της ημέρας μεταξύ των ανθέων και των φύλλων των φυτών , κάτω από φλοιούς , πέτρες ή μέσα στο έδαφος.

Πηγή:http://www.entomotexniki.gr/

ΣΑΥΡΕΣ (βικιπαιδεια)

Πληροφορίες για τα σαμιαμίδια

Οι σαύρες είναι ζώα της ομοταξίας ερπετά (reptilia). Τα περισσότερα είδη έχουν τέσσερα πόδια και κινούμενα βλέφαρα (σε αυτά τα σημεία διαφέρουν από τα φίδια, ενώ το σχήμα του σώματός τους μοιάζει με αυτά). Τα είδη τους ποικίλλουν στο μήκος τους από λίγα εκατοστόμετρα (μερικά γκέκο της Καραϊβικής) μέχρι σχεδόν τρία μέτρα (Δράκος του Κομόντο).

Ορισμένα είδη σαύρας δεν διαθέτουν εμφανή πόδια, παρότι υπάρχουν ίχνη τους στον σκελετό τους, αλλά ξεχωρίζουν από τα αληθινά φίδια από την ύπαρξη των βλεφάρων και των εξωτερικών ανοιγμάτων για τα αυτιά. Οι ουρές αυτών και άλλων σαυρών εξάλλου αποσπώνται από το σώμα όταν παγιδευθούν, ως μέσο άμυνας, και μετά αναπτύσσονται και πάλι, κάτι που δεν μπορεί να το κάνει κανένα φίδι. Παρότι φαίνονται γλοιώδεις, το δέρμα τους είναι στην πραγματικότητα πολύ ξηρό, αφού δεν φέρει πόρους που να βγάζουν ιδρώτα ή λιπαντικά υγρά. Μάλιστα οι περισσότερες σαύρες αποφεύγουν το νερό και δεν πρέπει να συγχέονται με τις σαλαμάνδρες, που είναι αμφίβια και όχι ερπετά. Ωστόσο, όλες οι σαύρες είναι ικανές να κολυμπήσουν, αν χρειασθεί, και πολύ λίγα είδη, όπως ο Βαράνος του Νείλου, είναι υδροχαρή.

Πολλές σαύρες μπορούν να αλλάξουν χρώμα ώστε να μοιάζουν με το περιβάλλον τους ή σε περιπτώσεις άγχους. Το πιο συνηθισμένο τέτοιο παράδειγμα είναι ο χαμαιλέοντας.

Οι σαύρες τρέφονται με έντομα ή τρωκτικά. Λίγα είδη τους είναι παμφάγα ή φυτοφάγα. Γνωστό φυτοφάγο είδος είναι η ιγκουάνα, που είναι ανίκανη να χωνέψει ζωικές πρωτεΐνες. Μέχρι πολύ πρόσφατα, πιστευόταν ότι μόνο δύο από τα εκατοντάδες είδη σαύρας ήταν δηλητηριώδη: η Μεξικανική σαύρα και η συγγενής της Σαύρα του Τζίλα (Gila monster), αμφότερες ιθαγενείς του βόρειου Μεξικού και των νοτιοδυτικών ΗΠΑ, και μόνο. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια απέδειξαν ότι στην πραγματικότητα αρκετές σαύρες της οικογένειας ιγουανίδες και της οικογένειας βαρανίδες έχουν αδένες που παράγουν δηλητήριο. Συνήθως αυτές δεν είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο, καθώς το δηλητήριό τους εισάγεται στη στοματική τους κοιλότητα αργά με τη μάσηση, και δεν εγχέεται από τα μπροστινά δόντια ως ένεση, όπως συμβαίνει με τα φίδια. Εννέα τοξίνεςανακαλύφθηκαν, που μέχρι τότε πιστευόταν ότι υπάρχουν μόνο στα φίδια, καθώς και χημικές ενώσεις που βρέθηκαν για πρώτη φορά σε ζώα.

Τα περισσότερα άλλα είδη σαύρας είναι τελείως αβλαβή για τον άνθρωπο. Μόνο τα πολύ μεγαλύτερα μπορούν να τον σκοτώσουν, όπως (Δράκος του Κομόντο, που είναι γνωστό ότι επιτίθεται σε ανθρώπους (έχει φάει κυρίως βρέφη ή νήπια) και στα κατοικίδια ζώα τους. Οι κυρίως δηλητηριώδεις (σαύρα του Τζίλα, σαύρα του Μεξικού) δεν έχουν αρκετά ισχυρό δηλητήριο ώστε να σκοτώσουν άνθρωπο, αλλά με τα ισχυρά σαγόνια τους μπορεί να ανοίξουν μεγάλες πληγές με τη δαγκωματιά τους. Συνολικά, οι σαύρες είναι περισσότερο ωφέλιμες παρά επιβλαβείς για τον άνθρωπο: είναι σημαντικοί θηρευτές βλαβερών ειδών (εντόμων και τρωκτικών), ορισμένα είδη τους τρώγονται από τον άνθρωπο (π.χ. ιγκουάνα στην Κεντρική Αμερική), ενώ πρόσφατα έγιναν δημοφιλείς και ως κατοικίδια ζώα συντροφιάς.

Οι περισσότερες σαύρες είναι ωοτόκες (ο κανόνας για τα ερπετά), αλλά λίγα είδη είναι ζωοτόκα

ΦΙΔΙΑ (βικιπαιδεια)

Πληροφορίες για τα φίδια

Τα φίδια(αρχ. ελλ. ὄφις) είναι ερπετά της ομώνυμης υποτάξης (Serpentes). Τρέφονται με μικρά ζώα, πουλιά, αυγά ή έντομα, ενώ άλλα μεγαλύτερα φίδια (όπως ο πύθωνας) τρέφονται με μεγαλύτερα ζώα. Υπάρχουν πολλά είδη φιδιών και λίγα μόνο είναι δηλητηριώδη (ιοβόλα) και επικίνδυνα και για τον άνθρωπο.

Διάκριση ειδών ανάλογα με το δηλητήριο

Γίνεται διάκριση μεταξύ των «πλέον επικίνδυνων» και αυτών που θεωρούνται ότι έχουν το «ισχυρότερο δηλητήριο». Οι δύο αυτές κατηγορίες δεν ταυτίζονται απαραίτητα και είναι απόλυτα διακριτές. Επικίνδυνα φίδια είναι αυτά που προκαλούν τους περισσότερους θανάτους ετησίως. Είναι γνωστό ότι πάνω από 1.000.000 άνθρωποι τον χρόνο σε όλο τον κόσμο πέφτουν θύματα δηγμάτων φιδιών, ιδιαίτερα στην Ασία και στην Αφρική, λιγότερο στην Αμερική και πολύ λιγότερο στην Ευρώπη. Οι 100.000 από τους ανθρώπους αυτούς πεθαίνουν. Στην κορυφή αυτής της κατηγορίας φιγουράρει η οχιά του Ράσελ (Russel's Viper), που ζει στην Σρι Λάνκα, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους ετησίως. Αντίθετα ένα φίδι με εξαιρετικά ισχυρό δηλητήριο δεν είναι απαραίτητο να φιγουράρει στην λίστα των πλέον επικίνδυνων και αυτό γιατί μπορεί να ζει σε περιοχές όπου δεν έρχεται σε επαφή με ανθρώπους.

Η τοξικότητα του δηλητηρίου μετράται με την διεθνώς αποδεκτή μέθοδο LD50 (Lethal Dose 50%). Η μέθοδος αυτή μετρά τον βαθμό τοξικότητας του δηλητηρίου από τον αριθμό θανάτων που θα προκαλέσει σε πληθυσμό ποντικών στους οποίους θα χορηγηθεί το δηλητήριο. Η τοξικότητα μετράται από το πόση ποσότητα δηλητηρίου είναι ικανή να σκοτώσει το 50% του αριθμού των ποντικών, ανά κιλό μάζας σώματος.

Στην κορυφή αυτής της λίστας φιγουράρει μακράν το φίδι της ενδοχώρας της Αυστραλίας inland taipan η 'Oxyranous microlepidotus (ή Fierce snake) που ζει στην κεντρική έρημο της Queensland (τοξικότητα δηλητηρίου 50 φορές μεγαλύτερη της βασιλικής κόμπρας). Η συνήθης ποσότητα δηλητηρίου που «παρέχει» ένα δάγκωμα αυτού του φιδιού (40-120 mg), είναι ικανή να σκοτώσει 100 ανθρώπους ή 250.000 ποντίκια.

Γενικά η Αυστραλία φιλοξενεί τα 8 από τα 10 περισσότερο ιοβόλα φίδια του πλανήτη (μερικά από αυτά είναι τα coastal taipan, brown snake, death adder, tiger snake, Indian saw-scaled viper, boomslang, Hook nosed sea snake). Ο κροταλίας(Αμερική) και η βασιλική κόμπρα (Ασία) δεν συμπεριλαμβάνονται στα δέκα πιο επικίνδυνα φίδια.

Ένα φίδι που συναντάται και στις δύο κατηγορίες είναι η Μαύρη μάμπα που ζει στην Αφρική. Βρίσκεται στη δέκατη θέση από την άποψη τοξικότητας του δηλητηρίου της και στην τρίτη από πλευράς επικινδυνότητας.

Οι ιδιάζουσες αισθήσεις των φιδιών

Τα φίδια φέρουν αισθητήρια όργανα που δε συναντώνται ευρέως στο ζωικό βασίλειο. Αρκετά είδη έχουν αναπτύξει τη θερμική όραση, οι αισθητήρες της οποίας εδρεύουν στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού του φιδιού πίσω από τα ρουθούνια. Η εικόνα που δίνεται στο φίδι δε μπορεί να έχει τη λεπτομέρεια της όρασης, μπορεί όμως να φανεί εξαιρετικά αποτελεσματική στο σκοτάδι σχηματίζοντας το θερμικό περίγραμμα του στόχου τους ή του πιθανού εχθρού τους.

Τα περισσότερα είδη φιδιών έχουν ασθενή όραση. Μπορούν να διακρίνουν περισσότερο το περίβλημα των απέναντι τους σωμάτων παρά τα χαρακτηριστικά τους. Πέραν αυτών υπάρχουν και φίδια εντελώς τυφλά ενώ άλλα φίδια παρουσιάζουν άριστη όραση, τα περισσότερα όμως απλώς δεν βλέπουν καλά. Η ακοή είναι επίσης μια άλλη αίσθηση στην οποία τα φίδια υστερούν. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα φίδια δεν διαθέτουν αυτιά ή άλλα ακουστικά ανοίγματα για να μπορούν να συλλαμβάνουν τους ήχους με αποτέλεσμα να μπορούμε να τα θεωρήσουμε κουφά. Η ασθενής ακοή όμως των φιδιών αντικαθίσταται από ένα είδος συστήματος που φαίνεται να έχουν αναπτύξει στον εγκέφαλο τους και χάρις σε αυτό μπορούν να αισθάνονται (όχι να ακούν, απλώς να καταλαβαίνουν) τους ήχους κοντά τους, αρκεί αυτοί να είναι χαμηλών συχνοτήτων. Η όσφρηση των φιδιών είναι εξαιρετική και αντικαθιστά πρακτικά την ελλειπή τους όραση και ακοή και τα βοηθάει στο να οσφραίνονται και να αντιλαμβάνονται τα θυράματα αλλά και τους θηρευτές τους.

Σε ορισμένα φίδια το σαγόνι τους που αφήνεται να κρέμεται συλλαμβάνει δονήσεις και το δέρμα κάτω από αυτό ίσως παίζει το ρόλο του τυμπάνου για περιορισμένο αριθμό συχνοτήτων. Δε διαθέτει τα οστάρια σφύρα - άκμονας - αναβολέαςπου δίνουν την ενίσχυση του ήχου στο ανθρώπινο αυτί, όμως η άρθρωση του σαγονιού πιθανό να παίζει κάποιο τέτοιο ρόλο.

Φυσικά το ίδιο τους το σώμα είναι άμεσος δέκτης ακόμα και των ασθενέστερων δονήσεων και ήχων χαμηλής συχνότητας που μεταφέρονται από το έδαφος.

Τα φίδια δεν είναι εύκολο να αγγίζουν πράγματα που βρίσκονται μακριά από το σώμα τους, έχουν όμως την αίσθηση των κοντινών τους αντικειμένων εξ αποστάσεως μέσω μιας ασυνήθιστης αίσθησης που έχουν αναπτύξει. Σερνόμενα με την κοιλιά σε ξηρό περιβάλλον παράγουν και διατηρούν, ακόμα και αφού σταματήσουν, στατικό ηλεκτρισμό έως 1000 Volt και μπορούν να τον χρησιμοποιούν με τα αισθητήρια που φαίνεται να διαθέτουν τουλάχιστο στο κεφάλι για να κυνηγούν καθοδηγούμενα από ηλεκτροστατικά ίχνη στο διάβα τους όταν τους λείπουν δεδομένα όσφρησης καθώς και για να ελίσσονται ανάμεσα σε εμπόδια όταν δε μπορούν να δουν. Ο κροταλίαςμάλιστα μπορεί και φορτίζεται κινώντας μόνο το κρόταλο στην ουρά του που παράγει έως και 100 Volt τάση και υπάρχουν είδη που το κρόταλό τους δεν κάνει θόρυβο. Η αίσθηση που δίνουν τα φορτία στα φίδια είναι να μπορεί το ζώο να ανιχνεύει την κατεύθυνση και την απόσταση είτε αντικειμένων είτε μικρών φορτισμένων σύννεφων υδρατμών που προέρχονται από προπορευόμενα ζώα αν τα φορτία αυτά βρίσκονται εντός των μερικών εκατοστών βεληνεκούς της που επεκτείνεται με την κίνηση του κεφαλιού. Η ονομασία της ιδιάζουσας αυτής αίσθησης είναι ηλεκτροστατική αίσθηση, προκύπτει από το χρησιμοποιούμενο όρο "electrostatic sense" των παραπομπών και ίσως να μπορούμε να την καταλάβουμε αν την παρομοιάσουμε με το πλησίασμα του ανάποδου της παλάμης του χεριού μας σε μια οθόνη τηλεόρασης καθοδικού σωλήνα.

Τα φίδια λόγω της ευαισθησίας τους στις δονήσεις και της ηλεκτροευαισθησίας τους θεωρούνται χρήσιμα στην πρόγνωση σεισμών.Γενικότερα, προκαλούν την αίσθηση του παγώματος.Είναι ιδιαίτερα τρομαχτικά και προκαλούν φόβο στον θεατή τους.

ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΔΑΡΟΥΣΑ (www.biocontrol.gr)

ΜΥΡΙΟΠΟΔΑ

Τα μυριόποδα είναι μια ειδική κατηγορία αρθροπόδων και έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά με τα έντομα.
Από τις ομάδες των μυριόποδων, δυο έχουν υγειονομική σημασία, τα διπλόποδα και τα χειλόποδα.
Διπλόποδα (χιλιοποδαρούσα)

Έχουν σώμα κυλινδρικό με πολλά τμήματα που τα καθένα έχει δυο ζευγάρια πόδια και το κεφάλι τους δύο μικρές κεραίες. Παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτουν δηλητήριο εκκρίνουν φλυκταινωτικό υγρό από το σώμα τους το οποίο σε επαφή με το δέρμα του ανθρώπου προκαλεί προβλήματα.
Τα διπλόποδα βρίσκονται σε υγρά μέρη όπως σάπιους κορμούς δέντρων και φύλλα, κάτω από πέτρες, μαλακό χώμα και ακόμα σε χαραμάδες ή ρωγμές μέσα και έξω από σπίτια. Τρέφονται με φυτικές ουσίες φρέσκιες ή σε αποσύνθεση.

Χηλόποδα (σαρανταποδαρούσα)

Έχουν πεπλατυσμένο σώμα με πολλά τμήματα και το καθένα με ένα μόνο ζευγάρι πόδια, το κεφάλι τους είναι ευδιάκριτο με μεγάλες κεραίες και ένα ζευγάρι δαγκάνες οι οποίες εκκρίνουν δηλητήριο.
Τα χηλόποδα βρίσκονται κρυμμένα κατά την διάρκεια της μέρας σε σκοτεινά και υγρά σημεία και η τροφή τους αποτελείτε από άλλα αρθρόποδα και πολύ μικρά ζώα.
Δήγματα τους αντιμετωπίζονται εύκολα με τοπική εφαρμογή αμμωνίας ή αλκοολικού ιωδίου.

Πηγή:http://www.biocontrol.gr/

ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΔΑΡΟΥΣΑ (βικιπαιδεια)

Πληροφορίες για της σαρανταποδαρούσες

Η σαρανταποδαρούσα είναι η κοινή ονομασία της σκολόπενδρας, που αποτελεί γένος σαρκοφάγων Μυριάποδων που ανήκουν στην οικογένεια Σκολοπενδρίδες και στην ομοταξία Χειλόποδα. Το μήκος του σώματός της κυμαίνεται από 5 ως 30 εκατοστά. Συλλαμβάνει τη λεία της με το δηλητήριο που εκκρίνει. Το δάγκωμά της προκαλεί πόνο στον άνθρωπο και μπορεί να επιφέρει το θάνατο στα ζώα.

Περιγραφή

Σαρανταποδαρούσα.

Το σώμα της σαρανταποδαρούσας είναι μεγάλο σε μήκος και ευκίνητο. Έχει 21 ίδιες ζώνες, εκ των οποίων ξεκινούν ισάριθμα ζεύγη αρθρωτών ποδιών. Το πρώτο ζεύγος έχει μεταμορφωθεί σε άγκιστρα, τα οποία έχουν μορφή σαγονιού. Από αυτά εκχέεται δηλητήριο. Στα πλάγια του κεφαλιού έχει τέσσερα μάτια και στο πάνω μέρος ένα ζευγάρι κεραίες, οι οποίες είναι μικρές. Οι σαρανταποδαρούσες ζουν κάτω από πέτρες στις περιοχές της Μεσογείου και τρέφονται με έντομα και νύμφες εντόμων.

ΨΑΡΑΚΙ (www.biocontrol.gr)

ΨΑΡΑΚΙΑ

Το κοινό του όνομα προέρχεται από το χρώμα το σχήμα και την κίνηση του που μοιάζει με του ψαριού.
Ιδανικό περιβάλλον για τα ψαράκια είναι χώροι με υψηλή σχετική υγρασία πάνω απο 75%. Στο σπίτι μπορούν να βρεθούν σε υπόγεια, πατάρια, ψευδοροφές, κάσες πόρτων, ντουλάπια κουζίνας, ακόμα και σε κρεβάτια.
Αναπαράγονται με αυγά τα οποία εναποθέτουν σε μικρές χαραμάδες και τα οποία εκκολάπτονται σε δυο εβδομάδες έως δυο μήνες ενώ μπορούν να ζήσουν έως και οκτώ χρόνια.
Τρέφονται από πολλά  πράγματα που υπάρχουν σε όλα τα σπίτια και πολλές φορές τα καταστρέφουν όπως βιβλία και φωτογραφίες επίσης ζάχαρη, καφέ, πιτυρίδα, γύψο από άλλα νεκρά έντομα ή από την ίδια τους την νεκρή επιδερμίδα. Μπορούν να ζήσουν ένα χρόνο χωρίς τροφή και σε περιόδους πείνας μπορούν να προσβάλουν ακόμα και δερμάτινα ή υφασμάτινα είδη.

Πηγή:http://www.biocontrol.gr/

ΨΑΡΑΚΙ (www.entomotexniki.gr)

Ψαράκια
Τάξη : Thysanura Οικογένεια : Lepismatidae Είδος : Lepisma Saccharina
		ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ Το μήκος των ενηλίκων είναι 12-25 χιλ. και  το χρώμα τους  γκρι – σταχτί. Δεν έχουν πτερύγες. Τα ατελή στάδια μοιάζουν με τα ενήλικα  , αλλά διαφέρουν στο μέγεθος (10-14 χιλ.). Τα αυγά τους έχουν σχήμα οβάλ , μήκος 0,8 χιλ. ενώ το χρώμα τους είναι υπόλευκο. ΒΙΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ Ο βιολογικός κύκλος περιλαμβάνει τα στάδια αυγό – προνύμφη – ενήλικο και διαρκεί από 7-24 μήνες. Η διάρκεια ζωής των ενηλίκων κυμαίνεται από 1-3 χρόνια και εξαρτάται από την θερμοκρασία και την υγρασία του περιβάλλοντος. Τρέφονται κυρίως με αμυλούχες τροφές και γενικά με αποθηκευμένα προϊόντα . Είναι έντομο νυχτόβιο. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Θα τα συναντήσουμε κυρίως σε μέρη που δημιουργείται  ζέστη και υγρασία. Τέτοια μέρη είναι υπόγειο , πατάρι , κοντά σε σωληνώσεις , μπάνιο , αλλά και σε μέρη όπως βιβλιοθήκες και πίσω από πίνακες.

Πηγή:http://www.entomotexniki.gr/

ΨΑΡΑΚΙ (βικιπαιδεια)

Το ψαράκι ( Lepisma saccharina ) είναι ένα μικρό, χωρίς φτερά έντομο με τη σειρά Zygentoma (πρώην Thysanura ). Το κοινό όνομά του προέρχεται από το ασήμι ανοιχτό γκρι χρώμα του ζώου, σε συνδυασμό με την εμφάνιση των ψαριών που μοιάζουν με ψάρια. Ωστόσο, η επιστημονική ονομασία ( L. saccharina ), δείχνει ότι η διατροφή του silverfish (ψαράκι) αποτελείται από υδατάνθρακες όπως ζάχαρη ή άμυλα .

Περιγραφή 

Τα Silverfish είναι νυκτερινά έντομα που έχουν συνήθως μήκος 13-25 mm (0,5-1,0 in).  Οι κοιλιακές τους κοιλότητες στο τέλος, δίνοντάς τους μια εμφάνιση ψαριού.  Οι νεοσύστατοι είναι λευκοί, αλλά αναπτύσσουν γκριζωπό χρώμα και μεταλλική λάμψη καθώς μεγαλώνουν.  Έχουν δύο μακριές κεραίες και ένα τερματικό νήμα στα άκρα των κοιλοτήτων τους . το νήμα προβάλλει απευθείας από το άκρο του σώματός του, μεταξύ του αριστερού και του δεξιού κύκλου. Έχουν επίσης δύο μικρά σύνθετα μάτια, παρά τα άλλα μέλη του Zygentoma που είναι εντελώς μάτια, όπως η οικογένεια Nicoletiidae . 

Όπως και άλλα είδη στην Apterygota , τα silverfish είναι τελείως χωρίς πτερύγια.  Έχουν μακριές κεραίες και κινούνται με κίνηση που μοιάζει με την κίνηση ενός ψαριού . Αυτό, σε συνδυασμό με την εμφάνιση τους και τις ασημένιες κλίμακες, εμπνέει το κοινό τους όνομα. Το Silverfish ζει συνήθως για δύο έως οκτώ χρόνια. Οι  Silverfish είναι ευκίνητοι δρομείς και μπορούν να ξεπεράσουν τα περισσότερα από τα αρπακτικά τους (συμπεριλαμβανομένων περιπλάνησης αράχνες και βεντάλια). Ωστόσο, αυτή η λειτουργία είναι δυνατή μόνο σε οριζόντιες επιφάνειες, καθώς δεν διαθέτουν πρόσθετες επιφάνειες, και επομένως δεν είναι αρκετά γρήγορες για να ανέβουν στους τοίχους με την ίδια ταχύτητα. Επίσης αποφεύγουν το φως. ^[8]

Διανομή 

Το Silverfish είναι ένα κοσμοπολίτικο είδος, που βρίσκεται στην Αφρική , την Αμερική , την Αυστραλία , την Ευρασία και σε άλλα μέρη του Ειρηνικού .  Κατοικούν υγρές περιοχές που απαιτούν σχετική υγρασία μεταξύ 75% και 95%. Σε αστικές περιοχές, βρίσκονται σε σοφίτες, υπόγεια, μπανιέρες, νεροχύτες, κουζίνες, παλιά βιβλία και ντους. 

Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής 

Ένα ψαράκι

Πριν αναπαράγουν το silverfish, εκτελούν μια τελετουργία που περιλαμβάνει τρεις φάσεις, οι οποίες μπορεί να διαρκέσουν πάνω από μισή ώρα. Στην πρώτη φάση, η αρσενική και η θηλυκή στάση αντιμετωπίζουν το πρόσωπό τους, οι κουνουπιές κεραίες τους αγγίζουν, στη συνέχεια επανειλημμένα σβήνουν και επιστρέφουν στη θέση αυτή. Στη δεύτερη φάση, το αρσενικό τρέχει και η γυναίκα τον κυνηγάει. Στην τρίτη φάση, το αρσενικό και θηλυκό στέκονται δίπλα-δίπλα και κατευθύνονται προς την ουρά, με το αρσενικό να δονείται με την ουρά του ενάντια στο θηλυκό.  Τέλος, το αρσενικό τοποθετεί ένα σπερματοφόρο , μια κάψουλα σπέρματος που καλύπτεται από κολοκυνθοειδή , την οποία η γυναίκα παίρνει στο σώμα της μέσω του ωχρού για να γονιμοποιήσει τα αυγά της. Το θηλυκό εγκαθιστά ομάδες με λιγότερα από 60 αυγά ταυτόχρονα, κατατεθειμένα σε μικρές ρωγμές. ^]Τα αυγά είναι ωοειδούς σχήματος, λευκά, περίπου 0,8 χιλιοστά (0.031 ίντσες) μακρύ  και χρειάζονται μεταξύ δύο εβδομάδων και δύο μηνών για εκκόλαψη. Ένα αργυρόψαρο συνήθως έχει λιγότερα από 100 αυγά στη διάρκεια της ζωής του. 

Όταν οι νύμφες εκκολαφθούν, είναι λευκοί στο χρώμα, και μοιάζουν με τους μικρότερους ενήλικες. Καθώς αναστέλλουν , τα νεαρά silverfish αναπτύσσουν μια γκριζωπή εμφάνιση και μια μεταλλική λάμψη, τελικά γίνονται ενήλικες μετά από τρεις μήνες έως τρία χρόνια.  Μπορούν να περάσουν από 17 έως 66 moults κατά τη διάρκεια των ζωών τους, μερικές φορές 30 σε ένα μόνο χρόνο - πολλά περισσότερα από τα περισσότερα έντομα. Το Silverfish συγκαταλέγεται στους λίγους τύπους εντόμων που συνεχίζουν να μαλακώνονται μετά την ενηλικίωσή τους. 

Οικολογία 

Σελίδες σε ένα βιβλίο κατεστραμμένο από silverfish που κατανάλωσαν μερίδες από αυτό.

Το Silverfish καταναλώνει ύλη που περιέχει πολυσακχαρίτες , όπως άμυλα και δεξτρίνη σε κόλλες .  Αυτές περιλαμβάνουν βιβλιοδεσίες, χαλιά , ρούχα , καφέ , πιτυρίδα , κόλλα , μαλλιά , μερικά χρώματα, χαρτί , φωτογραφίες , γύψο και ζάχαρη . Θα βλάψουν την ταπετσαρία για να καταναλώσουν την πάστα.  ^Το Silverfish μπορεί επίσης να προκαλέσει βλάβη στις ταπετσαρίες . Άλλες ουσίες που μπορούν να φάνε περιλαμβάνουν βαμβάκι , νεκρά έντομα,λινά , μετάξι , ή ακόμη και τα δικά τους exuvia ( moshed exoskeleton ). Κατά τη διάρκεια της πείνας, ένα silverfish μπορεί να επιτεθεί ακόμη και σε δερμάτινα και συνθετικά υφάσματα. Το Silverfish μπορεί να ζήσει για ένα ή περισσότερα χρόνια χωρίς να τρώει εάν υπάρχει διαθέσιμο νερό. 

Silverfish θεωρούνται οικιακά παράσιτα , λόγω της κατανάλωσής τους και την καταστροφή της ιδιοκτησίας.  Ωστόσο, αν και είναι υπεύθυνοι για τη μόλυνση των τροφίμων και άλλων τύπων ζημιών, δεν μεταδίδουν ασθένεια.  Earwigs , σαρανταποδαρούσες σπίτι , και αράχνες είναι γνωστό ότι είναι θηρευτές των silverfish. Η Silverfish πεθαίνει σε επαφή με χημικά όπως το Permethrin ή το Deltamethrin .

Ετυμολογία 

Το επιστημονικό όνομα για το είδος είναι το Lepisma saccharina , λόγω της τάσης του να τρώει αμυλούχα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνες, όπως η δεξτρίνη . Ωστόσο, το πιο κοινό όνομα του εντόμου προέρχεται από τη διακριτική μεταλλική του εμφάνιση και το σχήμα ψαριού.  Ενώ η επιστημονική ονομασία μπορεί να ανιχνευθεί από το 1758, η κοινή ονομασία χρησιμοποιείται από τουλάχιστον το 1855. 

Εξέλιξη 

Μαζί με τα άλματα , οι προκάτοχοι του silverfish θεωρούνται τα πρώτα, πιο πρωτόγονα έντομα. Αναπτύχθηκαν το αργότερο στα μέσα της δεκαετίας του '80 και πιθανόν ήδη αργά από το Silurian πριν από περισσότερα από 400 εκατομμύρια χρόνια.  Μερικοί απολιθωμένοι διάδρομοι αρθροπόδων από την Παλαιοζωική εποχή , που είναι γνωστοί ως Stiaria intermedia και συχνά αποδίδονται σε πεταλούδες, μπορεί να έχουν παραχθεί από το silverfish.